Een regen van sterren
Saturday, July 31st, 2010
Ik moet eerlijk zeggen: Ik ken Marian Keyes niet zo goed. Ik hoor altijd jubelende verhalen over haar, maar ik had nog nooit een boek gelezen van haar. Ik was blij verrast door de dikte van dit boek. Ik houd van dikke boeken: hoe dikker, hoe beter. En met 620 bladzijdes mag een boek zich gerust dik noemen.
Het verhaal gaat over Star street 66. Het is een huis dat is opgedeeld in vier appartementen. Het verhaal wordt verteld uit elk van de bewoners – oke, niet iedereen – en door een onzichtbaar iets. Dat laatste klinkt nogal vaag, maar het is iets dat rondkijkt in de huizen, maar dat niemand ziet. Om het echt te snappen, moet je het boek maar lezen.
Op de bovenste verdieping woont Katie, een vrouw van veertig die altijd en overal op hakken loopt. Haar vriend – die er niet werkt – is een workaholic en daar maakt ze zich zorgen over, net als over de omvang van haar dijen, haar eetgedrag en haar leeftijd: 4-0, oftewel 40.
Onder Katie woont Lydia, een taxichauffeur. Ze woont in huis met twee Polen die haar een ‘boosaardig elfje’ noemen. Ze lijkt schattig, maar is het niet. De Poolse bouwvakkers vinden haar maar niets en ze proberen haar te ontlopen. Lydia heeft problemen met haar moeder die steeds raarder doet en haar broers die niet luisteren.
Daaronder woont de helderziende Jemima met haar valse hond Nurks en op een gegeven moment zelfs met pleegzoon Fionn die de boel in huis eens lekker door elkaar schudt en dan vooral bij de vrouwen. Fionn logeert bij haar, omdat hij een tijd in Dublin moet zijn voor een tuinprogramma dat hij gaat presenteren.
Op de begane grond wonen Matt en Maeve, een stel dat heel verliefd lijkt, maar waarbij het niet alles is wat het lijkt. Ze lijken heel vrolijk en evenwichtig, maar niets is minder waar en op een gegeven moment lopen de problemen zo uit de hand dat ook op de andere bewoners van Star Street 66 erbij betrokken worden.
Ik was dus bang dat het saai zou worden, maar dat had niet gehoeven. Het boek werd niet saai, al had het boek best wel vijftig bladzijdes minder mogen tellen. Maar het verveelt verder niet. Ik heb soms de neiging om bladzijdes over te slaan, omdat ik het saai vind, maar dat was in dit geval niet zo. De personages zijn boeiend en goed uitgewerkt en ik zie ze voor me. Ik leefde met ze mee tijdens het boek. Met allemaal.
Ik vond Katie een beetje neurotisch, Lydia aardig behalve tegen haar huisgenoten, Jemima en Nurks nogal apart en Matt en Maeve zo’n stel waarop mensen jaloers zijn zonder dat ze weten wat er echt aan de hand is.
Er zit spanningsopbouw in, want je wilt weten wie degene is die rondhangt in het huis, maar die niemand ziet. Je wilt weten waarom Matt en Maeve doen zoals ze doen. Je leeft mee met Lydia en haar moeder en wordt Katie gelukkig met haar vriend? Vragen die aan het einde beantwoordt worden, maar waar je wel nieuwsgierig naar blijft. Er zaten best verrassende dingen in het boek die ik niet had verwacht. Dat vind ik leuk in een boek: onverwachte zijsprongetjes. Al komt alles en iedereen uiteindelijk weer veilig op zijn pootjes terecht.
Het is niet echt chicklit, meer een roman, maar dat maakt het boek niet minder leuk. Een absolute aanrader!
