Suzanne Collins – De Hongerspelen
March 28, 2012 at 9:17 pm , by Liz
Het boek De Hongerspelen vertelt het verhaal van Katniss Everdeen. Katniss, vernoemd naar catnip (kattenkruid*). Het verhaal speelt zich af in Panem. Panem ligt op de plaats waar nu Noord-Amerika ligt. Er zijn twaalf districten. Elk jaar worden de Hongerspelen gehouden. In deze game worden uit de districten een jongen en een meisje gekozen om deel te nemen. Totaal zijn er dus vierentwintig tributen met Katniss erbij. Als Katniss wil blijven leven, moet ze de rest verslaan. Ze zal moeten moorden om zelf in leven te blijven. Kan ze dat wel?
De Hongerspelen worden gehouden door het land te herinneren aan de opstand van vierenzeventig jaar geleden zodat ze het niet vergeten en niet opnieuw in opstand komen. Want dat wil de regering, het capitool, niet graag. Democratie kennen ze er niet. Kijk naar onze eigen wereld. Ook niet alle landen kennen hier democratie helaas.
Wanneer Primrose, het zusje van Katniss, getrokken wordt om mee te doen aan het spel, biedt Katniss zich aan als vrijwilliger. Ze weet zeker dat haar zusje het niet zal overleven in de gemanipuleerde arena. De spelen worden uitgezonden op tv en de arena waarin het spel gespeeld wordt, is compleet gemanipuleerd en bedacht door de Spelmakers. Katniss moet zich staande zien te houden tussen 23 andere tributen en voor de camera’s. Alles wordt namelijk ook uitgezonden op tv als een vorm van vermaak.
Het verhaal leest als een trein. Voor je het weet, is het uit. Je wilt door en door blijven lezen. Desnoods sla je een nachtje over. Het begin komt wel wat traag op gang, maar nadat je de eerste dertig bladzijdes heb gehad, kun je het bijna niet meer dichtslaan. Overleeft Katniss de wildernis? Katniss komt op mij over als een einzelganger, een meisje dat op school nooit bij het populaire groepje zal horen. Ze is het meisje dat haar eigen gang gaat en zich niets van iemand aantrekt. Ik herken me daar wel een beetje in, al zou ik zeker niet kunnen overleven in zo’n arena. Voor mij komen de personages tot leven en dat vind ik heel belangrijk in een boek.
Als ik het personage niet leuk/stom/vervelend/aardig genoeg vind, dan wordt het niets. Een personage moet iets hebben dat ik door wil lezen. Het plot en de schrijfstijl moeten dat natuurlijk ook bieden. Dit verhaal zuigt je mee en laat je niet meer los tot je de laatste bladzijde omslaat. En daarna begint hetzelfde met deel twee en deel drie.
Het einde is voorspelbaar, maar dat maakt het voor mij niet minder leuk. Er zitten ook wel verrassingen in. Gelukkig, want anders zou het echt te voorspelbaar zijn.
Zou jij kunnen overleven in de wildernis?
* Voor sommige katten is het een soort drug en worden ze er high van. Andere katten vinden het niet boeiend.
Originele titel: The Hungergames – Suzanne Collins
Cijfer: 8.5
Kunstige klassieker
December 31, 2010 at 12:24 pm , by Laura
Een veel gelezen klassieker. Dat is een feit wat niemand zal ontkennen wanneer we het hebben over Jane Eyre. Dit is echter ook iets wat het voor mij een beetje eng maakt om een review te schrijven over dit boek. Er zijn zoveel meningen, analyses en interpretaties als het gaat om Jane Eyre. Ik kan keihard worden afgerekend op wat ik schrijf. Het kan echter ook zo zijn dat ik onbewust iemand beledig met mijn mening over dit welbekende boek. En dat is natuurlijk het laatste wat ik wil.
Laat ik vooral rechtvaardig proberen te zijn. Ik heb Jane Eyre dit jaar twee keer gelezen; beide keren in het Engels. Mijn eerste indruk na een paar bladzijden was vooral dat ik nieuwsgierig was. Wie was dit meisje dat zich verstopte achter een gordijn met een boek? Waarom? Wat is haar situatie? Haar probleem? Echter, toen ik verder las, werd het duidelijk dat de schrijfstijl in die tijd heel anders was dan wat we van de modernere literatuur gewend zijn. Dat is niet erg – absoluut niet – maar absoluut wel even wennen. Natuurlijk had ik dit ook al gezien bij Thomas Hardy’s Tess of the D’Ubervilles, maar het blijft lastig.
Dat maakte ook dat ik het de eerste keer niet zo positief ervaren heb als ik verwachtte. Ik vond het langdradig en af en toe een beetje gemekker. Het verhaal was mooi, ja, maar het mooie was er erg lastig uit te halen. Het uitgebreid beschrijven van iedere gebeurtenis leidde me teveel af. Ik zag er dan ook een beetje tegenop om het boek binnen een paar maanden nog een keer te moeten lezen voor de universiteit.
Wat een opluchting dat ik dat moest doen. Het heeft mijn visie, mijn mening over Jane Eyre veranderd. Doordat ik het boek al gelezen had en de belangrijke verhaallijnen kende, las het een stuk makkelijker. De langdradige stukken waren plotseling een stuk minder langdradig en details begonnen op te vallen. Voor degenen onder ons die dit boek ook gelezen hebben: is het jullie opgevallen dat het weer in het verhaal aansluit op Jane’s emoties en gemoedstoestand? En dat dit boek eigenlijk helemaal niet zo heel christelijk is? De eerste keer vond ik dat namelijk wel – maar de tweede keer interpreteerde ik het verhaal heel anders.
En dat is natuurlijk een kunst opzich. Emily Brontë weet een boek te schrijven wat de meeste lezers de eerste keer al grijpt – Jane Eyre is niet voor niets een klassieker geworden. Maar daarnaast heeft ze het zo weten te schrijven, dat het ook nog op verschillende manieren gelezen kan worden wanneer je het verhaal opnieuw leest. Het verhaal zelf is bijzonder. Een meisje, met zoveel doorzettingsvermogen, zoveel liefde, toewijding en passie. Daarnaast heeft Brontë er verrassende wendingen in verwerkt en of je het nou wilt of niet, ze sleept je toch mee in het verhaal.
Mijn mening? Toch een keer lezen, als je dat nog niet gedaan hebt. En gewoon over je heen laten komen.
L.A. Candy
November 17, 2010 at 3:58 pm , by Liz
Sommige boeken zijn een soort guilty pleasures. Foute boeken, ik lijk er een zwak voor te hebben. Natuurlijk kun je erover twisten of het echt fout is of toch niet. Ik weet het niet, maar ik weet natuurlijk wel dat het niet de nieuwste Grunberg is en dat je beter met een Grunberg gezien kunt worden. Voor je status dan. Als je er niets omgeeft en dol bent op Young Adultboeken en chicklitboeken, dan is dit wel een aanrader.
L.A. Candy vertelt het verhaal van de vriendinnen Scarlett en Jane die verhuisd zijn naar L.A. vanuit Santa Barbara. Scarlett gaat studeren, gewoon omdat ze dat leuk vindt. Jane heeft een stageplek gevonden bij Fiona Chen, de evenementenplanner van L.A. en daar komen alle bekende mensen wanneer ze een feestje gepland willen hebben. Jane wil dolgraag evenementenplanner worden en verwacht dat deze stage een opstapje is in de goede richting. Maar dat is helemaal niet waar. Fiona behandeld haar als haar zoveelste slaafje die koffie met koudgeslingerde honing moet halen.
Dan komen de vriendinnen in een nachtclub Trevor Lord, tvproducent, tegen. Trevor is naarstig op zoek naar een tv-hit en hoopt dat te bereiken met Jane in de hoofdrol en daarnaast vriendin Scarlett en twee andere meisjes: Madison, de typische L.A. girl en Gaby, een nogal dom meisje voor de komische noot.
Door de show openen deuren zich en krijgen de meiden meer kans dan ze ooit gehad zouden hebben, maar is dat nou eigenlijk wel iets positiefs?
Dit boek geeft een kijkje in het fenomeen van reality-tv en laat zien dat het helemaal niet echt de realiteit is, maar dat er nog steeds heel veel geregiseerd wordt en geknipt om een bepaald beeld te scheppen. Dat verbaast me niet meer sinds ik de opleiding journalistiek heb gedaan. Sinds die tijd weet ik ook dat de waarheid en de realiteit helemaal niet bestaan, maar bestaan uit geknipte en geplakte scenes.
Ik vind het boek vermakelijk voor een paar middagen, maar zoals ik al zei: Hoogstaande literatuur is het niet. Nu hoeft dat ook niet. Ik vind de personages wel erg sympathiek, al vind ik Madison de minst leuke. Maar gezien de lijn van het verhaal, vermoed ik ook dat dat de bedoeling is.Ik zal de verhaallijn uiteraard niet verklappen.
Om de opmerkingen van Scarlett moest ik regelmatig grijnzen. Jane is een lief meisje, maar af en toe iets te naief.
Lauren Conrad is bekend van series als The Hills en The City, dus het is deels autobiografisch. Nu ben ik toch wel heel erg benieuwd of zij Jane is of toch meer Scarlett, Madison of Gaby. Zou ze dat ooit zeggen?
Cijfer: 7.5
L.A. Candy – Lauren Conrad
ISBN: 9780061767593
